Pages Navigation Menu

Wspólna polityka walutowa

Wspólna polityka walutowa

Fundamenty Unii Europejskiej są bardzo głęboko filozoficzne. Po kryzysie finansowym i drugiej wojnie światowej politycy europejscy zaczęli szukać nowych form ustanowienia ładu międzynarodowego. Zdecydowali się na stworzenie unii dobrowolnie zrzeszonych państw, które działałyby we wspólnym kierunku dla poprawy bezpieczeństwa, gospodarki i kultury europejskiej. To, co pięćdziesiąt lat temu zaczynało funkcjonować jako ambitny plan na przyszłość, dzisiaj ma całkiem realne i imponujące kształty Unii Europejskiej. Jest to konieczne do zrozumienia, dlaczego tak silna jest europejska potrzeba wspólnoty – także terytorialnej, kulturowej i walutowej. Otwarte granice z początku budziły w wielu krajach, także Polsce, wielkie obawy. W istocie trudno wyobrazić sobie większy postęp cywilizacyjny niż zniesienie granic między narodami Unii i wprowadzenie swobodnego przepływu wiedzy, ludzi i kapitału.

Aby usprawnić zaś przepływ biznesu i pieniędzy wymyślono wspólną walutę, euro. Dzisiaj euro jest jedną z najbardziej liczących się walut świata. Z gospodarkami Unii Europejskiej wymianę gospodarczą prowadzi cały świat, na całym świecie, więc kupuje i sprzedaje się masowo euro. Dla dziewiętnastu krajów UE, które zdecydowały się wstąpić do wspólnoty walutowej, posiadanie wspólnej waluty oznacza konieczność podporządkowania się innym regułom, narzucanym przez Europejski Bank Centralny. Oznacza to czasami kłopoty, gdy kraje jak Grecja, nie chcą się reformować, szkodząc całej strefie. Ale daje też korzyści, gdy trzeba liczyć na finansową pomoc swoich bardzo zamożnych braci..